Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ ΜΕ ΤΗΝ GOLDMAN SACHS ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΟΡΙΑ Tου MARC ROCHE*

 

Πώς η Goldman Sachs «μαγείρεψε» το χρέος με την κυβέρνηση Σημίτη 

Η Αντιγόνη Λουδιάδη μοιάζει με γάτα που ετοιμάζεται να επιτεθεί στο θύμα της. Λένε ότι η κυρία αυτή είναι πολύ ευφυής, λίγο υστερική και τυραννική με τους συνεργάτες της, ενώ κάνει τον συνομιλητή της να τα χάνει. Φημίζεται ότι της αρέσει το ρίσκο και ότι ξέρει να πουλάει. Τη φωνάζουν ΄Αντι και είναι τραπεζίτισσα στην Goldman Sachs International στο Λονδίνο. Αυτή η ειδικός των σύνθετων χρηματοοικονομικών προϊόντων είναι περήφανη για την ελληνική καταγωγή της. Πτυχιούχος της Οξφόρδης, λέγεται ότι είναι «μανιακή με τη δουλειά, ότι καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και έχει την ατζέντα της πάντα γεμάτη». Είναι εκείνη που βοήθησε την Ελλάδα να καμουφλάρει το χρέος της. Χάρη στην ευρηματικότητα της, η χώρα μπόρεσε να μπει στη ζώνη του ευρώ το 2002, καθώς τυπικά πληρούσε τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ αναφορικά με το χρέος. 

Η δημοσιονομική αναμόρφωση, της οποίας την ευθύνη είχε η ΄Αντι, χάρισε στον εργοδότη της ένα σωρό λεφτά, προκαλώντας παράλληλα -εννέα χρόνια αργότερα- την πιο σοβαρή κρίση στη ζώνη του ευρώ. 
Πάντως, το 2001 η Ελλάδα δεν ενδιαφέρει διόλου την Goldman Sachs, που είναι απορροφημένη την εποχή εκείνη με τις αναδυόμενες χώρες, οι οποίες αρχίζουν να προσελκύουν ορισμένες μεγάλες τράπεζες. Από την πλευρά της, η Goldman Sachs International ρίχνει το βάρος στη Γερμανία, στην Ανατολική Ευρώπη και στην Τουρκία. Η τράπεζα δεν έχει θυγατρική στην Αθήνα. Οι ελληνικοί φάκελοι, κατά το παράδειγμα των χρηματοδοτήσεων της εμπορικής ναυτιλίας, δουλεύονται στο Λονδίνο, όπου είναι εγκατεστημένοι οι έλληνες εφοπλιστές. 
Το 1999, όταν αποφασίζεται η δημιουργία του ευρώ, η Ελλάδα δεν μπορεί να προσχωρήσει στο κοινό νόμισμα. Στα χαρτιά, οι όροι συμμετοχής στον μηχανισμό είναι τα πολύ αυστηρά κριτήρια που διατυπώθηκαν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ: χρέος κάτω από το 60% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος και έλλειμμα προϋπολογισμού κάτω από το 3%. Η Ελλάδα απέχει πολύ. Την εποχή εκείνη, οι γάλλοι και οι γερμανοί ιθύνοντες, καθώς ήταν αποφασισμένοι να εδραιώσουν την καλή φήμη του κοινού νομίσματος με την εισαγωγή όσο το δυνατόν περισσότερων χωρών στον μηχανισμό, προκειμένου να αποτρέψουν τους κερδοσκόπους -από τότε!- να επιτεθούν, πιέζουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να κάνει δεκτή την Ελλάδα. Το Σίτι και η Γουόλ Στριτ πρέπει να πειστούν.

Οι δύο χρηματαγορές βλέπουν, πράγματι, με κακό μάτι την έλευση ενός εν δυνάμει ανταγωνιστή, της Φρανκφούρτης, έδρας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Γοητευμένος, όπως όλοι οι Ιταλοί, από τους αγγλοσάξονες τραπεζίτες, ο πρόεδρος της Επιτροπής, ο Ρομάνο Πρόντι, αντιστέκεται στη διεύρυνση της ζώνης του ευρώ.

 Δεν έχει όμως σημασία! Ο επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις, ο γάλλος Υβ-Τιμπό ντε Σιλγκί, ένας από τους αρχιτέκτονες της μετάβασης στο ευρώ, ανάγει το όραμα της διεύρυνσης σε προσωπική υπόθεση. Άλλωστε, όλες οι χώρες του νέου κλαμπ δεν τακτοποίησαν κάπως τα λογιστικά τους, ώστε να πληρούν τα κριτήρια του Μάαστριχτ, ελαττώνοντας τα χρέη τους; Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια…

«ΜΑΝΝΑ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ» Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ GOLDMAN SACHS

Η ελληνική κυβέρνηση ζητά από την (Goldman Sachs να τη βοηθήσει να βρει τεχνάσματα, για να μπει στη ζώνη του ευρώ λίγο μετά τη δημιουργία του νέου νομίσματος. Η Αθήνα θέλει κυρίως να κρύψει την έκταση των ελλειμμάτων της. Για να γίνει αυτό, οι Σοσιαλιστές, με ηγέτη τον Κώστα Σημίτη, έχουν την πρόθεση να απαλλαγούν από το βάρος των στρατιωτικών δαπανών -σημαντικών, λόγω της υποβόσκουσας διαμάχης με την Τουρκία-, ώστε αυτές να μη συμπεριλαμβάνονται στις δη¬μόσιες δαπάνες. 
Γιατί η Goldman Sachs να αρνηθεί μια τέτοια εντολή, με υψηλή αμοιβή, και να μην κάνει ένα νομότυπο φτιασίδωμα; Παρά τις συχνά απρόβλεπτες δυσκολίες που παρουσιάζουν οι σχέσεις με τον χώρο της πολιτικής, η βοήθεια προς τα κράτη βρίσκεται στο επίκεντρο των δραστηριοτήτων των επενδυτικών τραπεζών. Αν και οι ευρωπαϊκοί οίκοι έχουν την τάση να αφήνουν αυτού του είδους τις συναλλαγές για τα γραφεία των ειδικών λογιστών, οι αμερικανοί συνάδελφοί τους παρέχουν συχνά και με κάθε νομιμότητα αυτού του τύπου τις υπηρεσίες. Και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσέφυγαν στην τεχνογνωσία των μεγάλων χρηματοοικονομικών οργανισμών για να «βελτιστοποιήσουν» την εικόνα των εθνικών τους λογαριασμών. Η Ιταλία έκανε ακριβώς το ίδιο με την αμερικανική τράπεζα JP Morgan.

Για την Goldman Sachs, η Ελλάδα γίνεται ξαφνικά μάννα εξ ουρανού. Πώς να μη δουν ότι μια μικρή χώρα με αδύναμη τραπεζική υποδομή, στοιχειώδεις στατιστικές των δημοσιοοικονομικών και μεανθούσα παραοικονομία, που καθιστά προβληματική την είσπραξη φόρων και δασμών, αποτελεί κελεπούρι; Ένας οικονομικός κολοσσός έχει ακόμα πιο πρόσφορο έδαφος, καθώς στην Ελλάδα το Χρηματιστήριο δεν διαθέτει αποτρεπτικούς κανόνες, το κράτος θολώνει το οικονομικό παιχνίδι και οι δαιδαλώδεις συμφωνίες μετόχων είναι ο κανόνας.

Η αυτοκρατορία Goldman ενδιαφέρεται ειδικότερα για την Ελλάδα για έναν επιπλέον λόγο: τη φύση του χρέους της. Πρόκειται για σύνθετα ομόλογα, αποτιμημένα με ασαφή κριτήρια και απροσδιόριστη δυνατότητα προεξόφλησης, τα οποία είναι πρόσφορα για κερδοσκοπία. Με λίγα λόγια, το ακριβώς αντίθετο του γαλλικού χρέους για παράδειγμα, το οποίο είναι απλό, προβλέψιμο, εύκολα ρευστοποιήσιμο, στηριγμένο σε ένα πολύ ακριβές χρονοδιάγραμμα.

Στον αγώνα δρόμου για το ευρώ και μπροστά στις ιδιαιτερότητες του ελληνικού χρέους, ένας τρίτος παράγοντας κινεί το ενδιαφέρον της ΄Αντι Λουδιάδη: η αποδιοργάνωση της Eurostat, η οποία έχει αναλάβει να εναρμονίσει τις στατιστικές των χωρών-μελών προκειμένου να συλλάβει τα μεγέθη σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Πρόκειται για δείκτες-κλειδιά στην επεξεργασία της παρακολούθησης του προϋπολογισμού και της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όμως, εγκλωβισμένο στην αναταραχή ενός εσωτερικού οικο¬νομικού σκανδάλου, το τμήμα στατιστικών, την περίοδο της ελληνικής υπόθεσης, έχει κυριολεκτικά παραλύσει. Χωρίς να πουν τίποτε, οι ιθύνοντες του δέχονται de facto τους λογαριασμούς που τους παρουσιάζει η τότε ελληνική κυβέρνηση.

Το 2004 ο Μισέλ Βάντεν Αμπέλε, ο νέος γενικός διευθυντής, επιφορτισμένος με την αναδιοργάνωση της Eurostat, αρνείται να πιστοποιήσει τους λογαριασμούς της χώρας. Ο λόγος; H μη ορθή λογιστικοποίηση ορισμένων στρατιωτικών δαπανών, κυρίως για την αγορά αμερικανικών αεροπλάνων, και η ασαφής λογιστική απεικόνιση της κοινοτικής βοήθειας. Οι αντιδράσεις των ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών; Ανύπαρκτες. Κουκουλώνουν την υπόθεση, νομίζοντας ότι θα ξεχαστεί.

ΚΑΙ ΕΓΕΝΟΝΤΟ ΤΑ CDS!

Όσο για την ΄Αντι Λουδιάδη, πήρε προαγωγή σε εταίρο-διαχειρίστρια το 2000. Το συμβόλαιο με την Αθήνα θα της δώσει τη δυνατότητα να κλείσει τα στόματα των ζηλόφθονων, για τους οποίους η προαγωγή της οφειλόταν στην πολιτική «θετικής διάκρισης», που ήρθε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και η οποία ευνοεί το λεγόμενο ασθενές φύλο. Τα ζητήματα της ηθικής και της δεοντολογίας είναι παντελώς ξένα σε αυτή τη γυναίκα της δράσης, η οποία αρπάζει κάθε ευκαιρία για να δείξει πόσο αρπακτικό είναι. Τα γυαλισμένα της τακούνια με το αποφασιστικό χτύπημα δεν καταδέχονται να χωθούν μέσα σε τέτοιου τύπου ασυναρτησίες. Στη δουλειά της έχει την πολύτιμη βοήθεια μιας εξειδικευμένης ομάδας στο εμπόριο συναλλάγματος, η οποία, μαζί με την ομάδα των πρώτων υλών, έχει την καλύτερη φήμη στην εταιρεία. Για να πετύχει τους σκοπούς της, θα χρησιμοποιήσει έναν όχι γνωστό μηχανισμό. Το όνομα του; Το σύστημα κάλυψης κινδύνου που ονομάζεται Credit Default Swaps, τα CDS. Απλό, απλούστατο. Σαν να λέμε εύρηκα! 
Σε αυτή τη φάση της ιστορίας, ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τι είναι αυτά τα σύνθετα, ακατανόητα εργαλεία, που έγιναν το σύμβολο της ακραίας κερδοσκοπίας. Αν και η ονομασία τους είναι περίεργη, η λειτουργία των CDS είναι απλή. Πρόκειται για συμβόλαια ασφάλισης πάνω σε ένα χρέος, για το οποίο δίνεται η εγγύηση στον πιστωτή ότι θα αποζημιωθεί ακόμα και αν ο οφειλέτης δεν είναι σε θέση να το αποπληρώσει. Προσφέρουν έτσι στους επενδυτές τη δυνατότητα να περιορίσουν τους κινδύνους που συνδέονται με ομόλογα, είτε αυτά έχουν εκδοθεί από κράτη είτε από επιχειρήσεις. Άλλο ένα πλεονέκτημα: η αγορά αυτού του χρηματοοικονομικού εργαλείου είναι αδιαφανής κοινή συναινέσει. Οι συναλλαγές γίνονται λοιπόν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και μακριά από τις χρηματιστηριακές αγορές και τους περιοριστικούς κανόνες τους, χωρίς διαμεσολαβητή και χωρίς εξακρίβωση των ενεργειών και των φορέων τους. 
Στην περίπτωση των ελληνικών ομολόγων, ο μηχανισμός αυτός έδωσε τη δυνατότητα να προστατευτεί το χρέος από τις συναλλαγματικές διακυμάνσεις κατά τη μετατροπή του σε ευρώ, καθώς αρχικά είχε εκδοθεί σε δολάρια. Η συναλλαγματική ισοτιμία που επιλέχθηκε ήταν πολύ ευνοϊκή για την Goldman Sachs. Εξάλλου, το ποσό που καλύφθηκε από τα CDS ξεπερνά εκείνο του ελληνικού δημόσιου χρέους! Αλλάζοντας την προθεσμία εξόφλησης της απαίτησης, η Ελλάδα δεσμεύεται να πληρώσει στην τράπεζα μεγάλα ποσά έως το 2019, και με επαχθείς όρους, γεγονός που οξύνει ακόμα περισσότερο τις οικονομικές της δυσκολίες. Κατά το πνεύμα της τραπεζίτισσας, αυτοί οι σχεδόν τοκογλυφικού χαρακτήρα όροι δεν έχουν τίποτε το σοκαριστικό. Η Goldman Sachs δεν είναι η Μητέρα Τερέζα. Ο πελάτης που πήγε παρακαλετά δεν είναι σε θέση ισχύος. Η ΄Αντι ορμά στο λαχείο που έχει μπροστά της. Έτσι ακριβώς, χωρίς υπερβολή… 
Το σχέδιο της περνά πολύ άνετα από την επιτροπή νέων συναλλαγών της Goldman Sachs International έπειτα από μια γρήγορη εξέταση. «Ο φάκελος ήταν στημένος με επιδεξιότητα. Πέσαμε όλοι με τα μούτρα. Ήταν μεγάλο το κέρδος και προχωρήσαμε γρήγορα μια δουλειά που πολλοί άλλοι την είχαν απορρίψει. Σε καμία περίπτωση δεν θα αφήναμε την ευκαιρία», θυμάται κάποιος που συμμετείχε στη σύσκεψη έγκρισης και άφησε την τράπεζα λίγο αργότερα. 
Η διαφορά μεταξύ των αγορών που γίνονται για να «υπάρχει κάλυψη» -τα περίφημα CDS- και εκείνων με καθαρά κερδοσκοπικό σκοπό είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί. Αλλά, τι σημασία έχει, αφού στην ελληνική υπόθεση όλος ο κόσμος βγαί¬νει κερδισμένος; Το κόλπο δίνει τη δυνατότητα στην Αθήνα να εξαφανίσει προσωρινά τα δισεκατομμύρια ευρώ του χρέους ως δια μαγείας. Από την πλευρά της, η Goldman επωφελείται από τα μεγάλα περιθώρια κέρδους και βλέπει τη φήμη της ως καλού διαχειριστή δημόσιου χρέους να απογειώνεται. 
Μακροπρόθεσμα, όμως, οι τόκοι που θα δίνει το ελληνικό κράτος αποκαλύπτονται βαρύτεροι από εκείνους ενός απλού τραπεζικού δανείου. Θα κουβαλά το βάρος αυτής της υπογραφής για μεγάλο χρονικό διάστημα. Με κλονισμένη την αξιοπιστία της, η Ελλάδα μοιάζει σήμερα με λαθραίο επιβάτη της νομισματικής ένωσης. 
Το ελληνικό έθνος κοιτάζει παραδοσιακά προς τη Δύση από την εποχή του 5ου αιώνα π.Χ., όταν οι ελληνικές πόλεις αναχαίτισαν τις ορδές των Περσών. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέλος της οποίας είναι από το 1981, μοιάζει να είναι η διάδοχος των αρχαίων ελληνικών πόλεων. Και το ευρώ διαδέχεται τη Συμμαχία της Δήλου, όπου πρωτεύοντα ρόλο είχε η Αθήνα. Τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα διαφεύγουν της ‘Αντι. Το πριμ όμως που θα πάρει στο τέλος του χρόνου δεν της διαφεύγει καθόλου. Οδηγός της είναι ο εγωισμός, που την κάνει να βασίζεται μόνο στο ταλέντο της -το μακιαβελικό- και στο πνεύμα προσαρμοστικότητας στις περιστάσεις. Δεν πειράζει που η εξαπάτηση δεν θα την οδηγήσει στην κατοικία των θεών.

ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ!

Το 2006 η Goldman Sachs παίρνει πάντως αποστάσεις από την Ελλάδα. Για να έχει όμως κάποια πρόσβαση, γίνεται σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, της πρώτης εμπορικής τράπεζας της χώρας. Η τράπεζα είχε έναν ισχυρό σύμμαχο μέσα στην Εθνική Τράπεζα, τον Πέτρο Χριστοδούλου.

Αυτός ο ειδικός των παράγωγων προϊόντων εργαζόταν ως χρη¬ματιστής στην Goldman Sachs στο Λονδίνο, πριν έρθει στην Αθήνα το 1998 για να αναλάβει διευθυντική θέση στην ελληνική τράπεζα. Μέσω μιας υπεράκτιας εταιρείας στον αμερικανικό φορολογικό παράδεισο που ονομάζεται Ντελαγουέαρ, μεταφέρεται, χωρίς κανείς να το πάρει είδηση, ένα μέρος του ελληνικού δημόσιου χρέους στον λογαριασμό της Εθνικής Τράπεζας, για να θολώσουν τα νερά.

ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ GOLDMAN SACHS

Στην ελληνική υπόθεση, από τη μία πλευρά η Goldman Sachs πήρε την αμοιβή της ως τραπεζίτης-σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης και από την άλλη κερδοσκόπησε με το χρέος της χώρας. Και να που καταμεσής της κρίσης του ευρώ, το δίκτυο επιρροής της έρχεται στο προσκήνιο. Στους Financial Times, στις 15 Φεβρουαρίου 2010, ο Ότμαρ Ίσινγκ, πρώην μέλος του διευθυντηρίου της Bundesbank, επικεφαλής οικονομολόγος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υπογράφει ένα βιτριολικό κείμενο κατά της επιχείρησης διάσωσης της Ελλάδας από την Ευρώπη. Κατά τη γνώμη του, προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο η ζώνη του ευρώ, η Αθήνα πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνη της. Ο Ίσινγκ υπογράφει αυτό το άρθρο, παραλείποντας να διευκρινίσει ότι είναι… διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs. Το τμήμα αγοραπωλησιών τίτλων αυτού του οίκου μόνο χαμένο θα βγει από μια επέμβαση των Ευρωπαίων. Η Goldman ποντάρει στην υποτίμηση του ευρώ, όπως και όλοι οι κερδοσκόποι, θεωρητικά, μια επιχείρηση ευρωπαϊκής διάσωσης δεν μπορεί παρά να ανεβάσει την τιμή του ευρώ. Η Λερναία Ύδρα με τα πολλά κεφάλια… 
Οι αποκαλύψεις για τις μηχανορραφίες της Goldman Sachs στην Ελλάδα ξεσηκώνουν διαμαρτυρίες. 

Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ το βρίσκει «σκανδαλώδες» ότι ορισμένες τράπεζες μπόρεσαν να προκαλέσουν την κρίση του ευρώ, βοηθώντας την Ελλάδα να νοθεύσει τους λογαριασμούς της. Κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου στο Λονδίνο, οι πρωθυπουργοί της Ισπανίας, της Νορβηγίας και της Αγγλίας προσφέρουν την υποστήριξη τους στον τέταρτο προσκεκλημένο, τον Έλληνα ομόλογο τους. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου επιρρίπτει το σφάλμα στην «απροσεξία» της προηγούμενης συντηρητικής κυβέρνησης Καραμανλή και στην Goldman Sachs. ( Σχόλιο ιστολογίου: Στη συνέχεια ενέταξε παράνομα με τον Παπακωνσταντίνου και τον τότε επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου στο ελληνικό χρέος των ετών από το 2005-2008 )

 Για να αποτρέψει την επανάληψη της ελληνικής περίπτωσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει την πρόθεση να ενισχύσει τα εργαλεία εποπτείας και κυρώσεων. 

Μόνο η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, έπειτα από μια πρόχειρη έρευνα, εκτιμά ότι το ίδρυμα δεν βοήθησε την Αθήνα να κρύψει την έκταση των ελλειμμάτων της. Ορισμένοι βλέπουν ακόμα και εκεί την επιρροή της «κυβέρνησης Goldman». 

Η ελληνική κρίση αποδείχθηκε θείο δώρο για τα «δαιμόνια της Νέας Υόρκης». Η τράπεζα εισέπραξε προμήθειες από τη βοήθεια που προσέφερε στην ελληνική κυβέρνηση. Κερδοσκόπησε με αναίσχυντο τρόπο με τις δυσχέρειες της Ελλάδας και σε βάρος του ευρώ. Κέρδισε σε όλα τα μέτωπα.

ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ: ΓΡΑΖΑΝΙ ΣΤΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Ωστόσο, η διαμάχη πήρε διαστάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο. Μπροστά στην απειλή να πληγεί η φήμη της, η περήφανη επενδυτική τράπεζα, πάντα σίγουρη για την υπεροχή της, αναγκάζεται να δώσει εξηγήσεις. Η Goldman Sachs δημοσιεύει στην ιστοσελίδα της ένα δελτίο Τύπου, στο οποίο επιβεβαιώνει ότι ο αντίκτυπος των εν λόγω ενεργειών ήταν αμελητέος πάνω στη συνολική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας. Το ελληνικό χρέος περνά από το 105,3% στο 103,7% του ΑΕΠ -ελάχιστη μείωση δηλαδή- κατά τη συγκεκριμένη περίοδο. 
Ο Τζέραλντ Κόριγκαν, ένας από τους άσους της αυτοκρατορίας, υποχρεώνεται να απαντήσει σε ερωτήσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Με το σημαδεμένο του πρόσωπο, που θα ταίριαξε τέλεια σε διαφήμιση ουίσκι, και το καλοσυνάτο βλέμμα του, ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων της Νέας Υόρκης αναγνωρίζει με προσηνή τόνο τη βοήθεια που η εταιρεία προσέφερε για τη νόθευση των ελληνικών λογαριασμών. Πνίγει τις εξηγήσεις του σε μια τεχνική ακατάληπτη γλώσσα, με μία μόνο εξαίρεση; «Με την ύφεση, είναι προφανές ότι οι κανόνες διαφάνειας θα έπρεπε να είναι αυστηρότεροι». 
Πέρα από τα κλισέ και τις πολιτικές σκοπιμότητες, το γεγονός είναι ένα: η κερδοσκοπία, που τόσο αποδοκιμάζεται, είναι επίσης ένα σημαντικό στοιχείο καλής λειτουργίας των αγορών, της ρευστότητας τους, της μεταβλητότητας τους, διευκολύνοντας τις συναλλαγές και διασφαλίζοντας μεγαλύτερη διαφάνεια στις τιμές. Η δραστηριότητα αυτή συμβάλλει, επιπλέον, στην καλύτερη κατανομή των κεφαλαίων. Ο κερδοσκόπος είναι ο ανιχνευτής του επενδυτή, ο οποίος, τηρώντας τα προσχήματα, στοιχηματίζει και αυτός στην άνοδο και στην πτώση των αξιών. Με την επίθεση στην Ελλάδα και στο ευρώ, οι αγορές απευθύνουν σημαντικό -και σωτήριο- μήνυμα στους πολιτικούς: το έλλειμμα του προϋπολογισμού δεν ελέγχεται πια. Από την άποψη αυτή, παίζουν έναν χρήσιμο ρόλο, με τον τρόπο τους. 
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η άμυνα της Goldman Sachs, από την πλευρά της, είναι απλή. Η Ελλάδα αρνήθηκε τη λογική της ζώνης του ευρώ, της οποίας άξονας είναι η πειθαρχία στον προϋπολογισμό. Τα ηθικά θέματα πρέπει να τα θέσει η Αθήνα στον εαυτό της. Η τράπεζα αρκέστηκε να παίξει έναν τεχνικό ρόλο και να ικανοποιήσει έναν πελάτη, ένα κράτος στη συγκεκριμένη περίπτωση. 
Η Goldman Sachs δεν πρέπει, καθώς φαίνεται, να έχει παραβιάσει κανέναν νομικό κανόνα. Ξεπέρασε όμως την κίτρινη γραμμή, εκείνη της δεοντολογίας ενός μεγάλου οίκου, που, αν και δύσκολα τη χαράζεις, καλό είναι να μην πηγαίνεις και πολύ κοντά της. 
«Μια αληθινή επαγγελματίας» λένε και ξαναλένε οι προϊστάμενοι της Αντί μετά την επιτυχία της το 2001. Η Άντι Λουδιάδη έχει λοιπόν προαχθεί στη διεύθυνση μιας εταιρείας ασφαλειών ζωής, την οποία ίδρυσε η Goldman Sachs για να εκμεταλλευτεί τα χρηματοοικονομικά προϊόντα που έχουν σχέση με το προσδόκιμο ζωής. Η ζωή χαμογελά μερικές φορές στις τολμηρές.

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Marc Roche: 

«Η Τράπεζα: Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο»

*Ο Marc Roche είναι Γάλλος δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1951. Είναι ανταποκριτής της εφημερίδας Le Monde στο Σίτι του Λονδίνου, ενώ συνεργάζεται ακόμα με τη βελγική Le soir και την ελβετική La tribune de Geneve. Έχει συνεργαστεί, επίσης, με το περιοδικό Le point. Θεωρείται ειδικός ερευνητής σε χρηματοοικονομικά θέματα, καθώς και σε θέματα που αφορούν τη σύγχρονη μοναρχία.

Η απάντηση της EUROSTAT στο αίτημα Παπακωνσταντίνου για “μαγείρεμα” του Ελληνικού χρέους

 

Τον Ιούνιο του 2010, ο τότε επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ., Ανδρέας Γεωργίου, μετέφερε απόρρητη επιστολή των Παπανδρέου – Παπακωνσταντίνου, με την οποία ζητούσαν να μπει στο χρέος των ετών 2005 και 2008 και το swap του Σημίτη από το 2001.

Η Eurostat έδωσε οδηγίες για το μαγείρεμα των στοιχείων, καθώς όπως προκύπτει από την παρακάτω φράση της απαντητικής επιστολής που έστειλε στον Ανδρέα Γεωργίου ο επικεφαλής της Eurostat Βάλτερ Ραντερμάχερ, δεν βρήκε πειστικά επιχειρήματα για την ένταξη του swap του Σημίτη με την Goldman Sachs στα έτη 2005 έως 2008: 

«Συμπερασματικά η Eurostat δεν βρήκε στην ελληνική επιστολή πειστικά επιχειρήματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αναθεώρηση της γνώμης μας πάνω στο ότι πρέπει να υπάρξει διόρθωση του δημοσίου χρέους για το 2001, το 2005 και το 2008, ως συνέπεια της συμφωνίας για τα swap, η οποία υπεγράφη το 2001 με την Goldman Sachs».

Για την ιστορία, να πούμε ότι το swap έγινε το 2001 όταν υπουργός Οικονομικών ήταν ένας άλλος «γκραντ μάστερ» της δημιουργικής λογιστικής και προστατευόμενος του Κώστα Σημίτη, ο καθηγητής Νίκος  Χριστοδουλάκης. 

Το swap αποσκοπούσε στο να κρυφτούν περίπου 2,8 δισ. ευρώ και η  Goldman Sachs για την «εξυπηρέτηση» που έκανε κέρδισε σε μία ημέρα προμήθεια της τάξης των 600.000.000 ευρώ. Το swap εμφανίστηκε στα επίσημα στοιχεία το 2010, προσθέτοντας εκείνη τη χρονιά στο χρέος περίπου 5,2 δισ. ευρώ. Η τελική εξόφληση του swap θα γίνει το 2037 και το τελικό κόστος για τον Ελληνα φορολογούμενο θα ανέλθει στα 16 δισ. ευρώ.

Επισήμανση: Ο Ανδρέας Γεωργίου ορίσθηκε ως Πρόεδρος της  Ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) στις 29 Ιουνίου 2010 και ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 2/8/2010. Από το 1989 ως τον Ιούλιο του 2010 εργάστηκε ως στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). 

Πώς «φούσκωσε» το έλλειμμα με οδηγίες της Eurostat

Στο φως η επιστολή Radermacher προς τον Ανδρέα Γεωργίου για να εντάξει τα swaps του Σημίτη στο δημοσιονομικό χρέος και να εξουδετερώσει κάθε αντίδραση για την είσοδο της Ελλάδας στα καταστροφικά Μνημόνια

Τον τρόπο νομιμοποίησης του πρώτου Μνημονίου και τη δέσμευση της χώρας με τα υπόλοιπα που είχαν αναλάβει οι διεθνείς τοκογλύφοι υπό τις ευλογίες της Κομισιόν (σ.σ.: μέσω της Eurostat) και του ΔΝΤ αποκαλύπτει σήμερα η «κυριακάτικη δημοκρατία». Τα στάδια αποδόμησης της ελληνικής κυριαρχίας είναι πλέον ξεκάθαρα, όπως προκύπτουν από την αλληλογραφία που έχει αποκαλύψει η «κυριακάτικη δημοκρατία» μεταξύ του εκλεκτού των διεθνών δανειστών Ανδρέα Γεωργίου και του περίφημου Πολ Τόμσεν του ΔΝΤ, καθώς και του W. Radermacher, γενικού διευθυντή της Eurostat, η οποία είναι όργανο της Κομισιόν.

Το πρώτο στάδιο με τις υπόγειες συμφωνίες του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου γράφτηκε στο Καστελόριζο, όταν με δραματικούς τόνους αναφέρθηκε στην ανάγκη εισόδου σε επιτροπεία λόγω του (μέχρι τότε «υπολογισθέντος») υψηλού μεγέθους (13,6%) του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009.

Παρέλειψε, όμως, τότε να πει ότι η τιμή του ελλείμματος που αναφέρθηκε ήταν ακόμη πρόβλεψη (δεν είχε καν εγκριθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο) και όχι το επίσημο έλλειμμα. Το επίσημο έλλειμμα υποτίθεται ότι θα δημοσιευόταν τον Οκτώβριο του 2010, μετά από έγκριση του Δ.Σ. της ΕΛ.ΣΤΑΤ. Εν ολίγοις, μπήκαμε στο Μνημόνιο με ένα έλλειμμα που απλώς ο Παπανδρέου «το μάντεψε», χωρίς κανένα σχετικό επιστημονικό εύρημα!

Ο τρόπος

Τον τρόπο για να φουσκώσει το έλλειμμα τον έδωσε... χαρτί και καλαμάρι στον Γεωργίου ο Walter Radermacher, επικεφαλής της Eurostat, στις 8 Οκτωβρίου 2010. Με αυτή, όπως αποκαλύπτουμε, υποδεικνύει στον Γεωργίου πώς να εντάξει τα swaps του Σημίτη με την Goldman Sachs το 2001 (με τη βοήθεια των οποίων μπήκαμε στο ευρώ) στο συνολικό δημοσιονομικό χρέος της Ελλάδας και στα ελλείμματα τεσσάρων ετών - κάτι που έγινε μόνο για την Ελλάδα και μόνο για εκείνη την εποχή, προφανώς παρανόμως, καθόσον το 2001 δεν υπήρχε ευρωπαϊκός κανονισμός που να το απαιτούσε αυτό. Ζητεί, μάλιστα, να έχει την έγκριση του Γεωργίου μέσα σε δύο μόνο μέρες από την ημερομηνία αποστολής της επιστολής! Η επιστολή του Radermacher δείχνει την προφανή συμμετοχή της Eurostat στη διόγκωση του συνολικού δημοσιονομικού χρέους κατά 21 δισ., αλλά και στη διόγκωση των ελλειμμάτων των ετών 2006, 2007, 2008 και του 2009 (μέσω καταμερισμού των 21 δισ. στα τέσσερα αυτά έτη) με την ένταξη των swaps του Σημίτη στο χρέος.

Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Ο στόχος αυτής της επιστολής είναι να εξειδικεύσει την πρόταση της Eurostat για τη στατιστική καταγραφή των συμβάσεων ανταλλαγής επιτοκίων (Swaps) που εφαρμόστηκαν από το 2001 με βάση τα συμπεράσματα της ανάλυσης που διεξήγαγε η Eurostat». «Σχετικά με τα Goldman Sachs swaps, ως πρώτο βήμα που θα καταγραφεί το 2001 είναι ότι θα υπάρξει αύξηση του δημοσιονομικού χρέους για ένα ποσό ύψους 2,8 δισ. ευρώ που ήταν η αρχική αγοραία αξία του swap που υπογράφηκε τον Ιούνιο του 2001 μεταξύ Ελληνικής Δημοκρατίας και Goldman Sachs. Το δάνειο αυτό θα θεωρηθεί ως δάνειο με σταθερές ετήσιες καταθέσεις αποπληρωμής, στις οποίες η απόσβεση του κεφαλαίου αυξάνεται σταδιακά, ενώ το μερίδιο των τόκων μειώνεται προοδευτικά».

Oπως αναφέρουν όμως παράγοντες της αγοράς, 2,8 δισ. ήταν η αρχική αξία του swap του Σημίτη που χρησιμοποιήθηκε ως δάνειο προς την Ελλάδα από την Goldman Sachs, εν κρυπτώ, ώστε να «ελαττωθεί» λογιστικά το έλλειμμα της εποχής και να μπούμε στο ευρώ. Μέχρι το 2010 αυτό το swap κατέληξε να κοστίζει θεωρητικά 21 δισ.! Ο Radermacher αποφάσισε να εφαρμόσει αναδρομικά, μόνο για την Ελλάδα, ευρωπαϊκούς κανονισμούς του 2008, ώστε να εντάξει τα 21 δισ. στο χρέος και στα ελλείμματα τεσσάρων ετών! Η επιστολή αναφέρει όλα τα βήματα που πρέπει να γίνουν και καταλήγει απαιτώντας απάντηση εντός διημέρου:

«Πιστεύω ότι θα μπορέσετε να επιβεβαιώσετε το συντομότερο δυνατό τη συγκατάθεσή σας για τις πρακτικές διατάξεις για πλήρη συμπερίληψη στα κοινοποιηθέντα δεδομένα, το αργότερο στις 10 Οκτωβρίου 2010, όπως συμφωνήθηκε κατά τη μεθοδολογική επίσκεψη του ΔΥΕ (Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος)». Τα στοιχεία αυτά δείχνουν την παρέμβαση ανώτατων στελεχών της Eurostat, της Κομισιόν και ενδεχομένως και του ΔΝΤ στην ελληνική νομοθεσία, με στόχο την αλλαγή του ιδρυτικού νόμου της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ώστε να φιμωθούν τα μέλη του Δ.Σ. που αντιδρούσαν. Σε αυτά, μάλιστα, είχε ενεργή συμμετοχή ο μόνιμος εκπρόσωπος της Eurostat στην ΕΛ.ΣΤΑΤ. Η. Snorrason, ο οποίος μάλιστα καλείται από τον Α. Γεωργίου ως μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη του!

Ο ορισμός Γεωργίου και η εκτόξευση στο 15,8%

Η είσοδος της χώρας στο πρώτο Μνημόνιο έγινε τον Μάιο του 2010. Τότε, όπως φαίνεται, αναζητήθηκε ο τρόπος νομιμοποίησής του αλλά και συνθηκολόγησης για να έρθουν τα επόμενα Μνημόνια.

Τον Αύγουστο του 2010 ορίστηκε ο υπάλληλος του ΔΝΤ Ανδρέας Γεωργίου επικεφαλής της ΕΛ.ΣΤΑΤ., ο οποίος «σαν πρόθυμος από καιρό» θα επιβεβαίωνε το όποιο υψηλό έλλειμμα του Μαΐου του 2010. Αλλά δεν φαντάστηκαν οι τότε κυβερνώντες ότι κάποια μέλη του Δ.Σ. θα αμφισβητούσαν ακόμη και την πρόβλεψη του ελλείμματος του Μαΐου και αν υπολογιζόταν το πραγματικό έλλειμμα και αποδεικνυόταν χαμηλότερο (εικάζεται ότι είναι πολύ χαμηλότερο του 10%), θα μπορούσε η Ελλάδα να αποφύγει τον στραγγαλισμό. Ο Γεωργίου, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάζει η «κυριακάτικη δημοκρατία», φούσκωσε ακόμη περισσότερο το έλλειμμα από το 13,6% στο 15,8%, έχοντας φροντίσει προηγουμένως να φιμώσει τα μέλη του Δ.Σ. που αντιδρούσαν. Ως αποτέλεσμα:
■ «Νομιμοποιήθηκε» το πρώτο Μνημόνιο.
■ Ανοιξε η πόρτα για το δεύτερο και χειρότερο Μνημόνιο και για το PSI που ακολούθησε.
■ Μπήκαν τα επαχθή φορολογικά μέτρα από τα οποία υποφέρουμε ως σήμερα.
■ Ακολούθησαν τα επόμενα Μνημόνια, καθόσον το χρέος κατέληξε μη βιώσιμο, τα έσοδα ανέφικτα και τα προηγούμενα Μνημόνια ουδόλως εφαρμόσιμα.

Πηγή "Δημοκρατία"
kostasxan.blogspot.com

5,4 δισεκ. ευρώ ρίχτηκαν παράνομα από τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ σε συνεργασία με Eurostat στο δημόσιο χρέος του 2009

5,4 δισεκ. ευρώ ρίχτηκαν παράνομα

από τον Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ σε συνεργασία με Eurostat

στο δημόσιο χρέος του 2009

διαβάστε το παρακάτω άρθρο της έγκριτης εφημερίδας των Βρυξελλών 

15 – 21 Δεκεμβρίου, 2013

Τεχνάσματα κατά των αρρώστων

Η Eurostat συνεργάστηκε με κυβερνητικά στελέχη για να αυξήσει τεχνηέντως το Ελληνικό χρέος και αυτό το πληρώνουν οι άρρωστοι και οι αδύναμοι. Η εφημερίδα New Europe αποκλειστικά, δείχνει πώς παίχτηκε αυτό το κόλπο.

Μέρος ΙΙ Τώρα το βλέπεις, τώρα δεν το βλέπεις!

Οι πονηροί τρόποι μυστικών συνεργασιών της Eurostat με Έλληνες κυβερνητικούς με σκοπό την διόγκωση του δημοσίου ελλείμματος και χρέους 2005-2009

Πώς οι λογαριασμοί του Ελληνικού Δημοσίου φουσκώθηκαν με δισεκατομμύρια ευρώ φανταστικών νοσοκομειακών τιμολογίων

Ας φανταστούμε έναν έμπορο που συνήθως παραγγέλνει το ετήσιο στόκ του από έναν προμηθευτή ο οποίος προσθέτει στην τιμή που δίνει στον έμπορο ένα έξτρα ποσό που είναι διάφορα έξοδά του, κάποιοι τόκοι, λόγω καθυστέρησης καταβολής των οφειλομένων καθώς και κάποια προμήθεια λόγω του κινδύνου που αναλαμβάνει για πιθανή μη καταβολή ολόκληρου του οφειλόμενου ποσού. Ας υποθέσουμε τώρα ότι για κάποιο λόγο ο έμπορος ζητάει από τον προμηθευτή να δεχτεί έκπτωση, έστω 30%, επί του αρχικού τιμολογίου και ο προμηθευτής συμφωνεί. Στην συνέχεια γίνονται όλες οι νόμιμες προσαρμογές των λογιστικών βιβλίων του εμπόρου και του προμηθευτή. Όταν όμως έρχεται ο Έλεγχος των λογιστικών βιβλίων του εμπόρου, ο Προϊστάμενος Λογιστηρίου του εμπόρου αποκρύπτει την έκπτωση και παρουσιάζει στον Έλεγχο την αρχική τιμή του τιμολογίου. Αυτό το κάνει για προσπορισμό προσωπικού οικονομικού οφέλους. Όμως, η πράξη του αυτή ανακαλύπτεται από ανώτερη Ελεγκτική Αρχή η οποία αρχικά του κάνει δριμεία παρατήρηση, αλλά στην συνέχεια, αλλοίμονο, διότι η ανώτερη αυτή Ελεγκτική Αρχή ξανασκεπτόμενη την περίπτωση απάτης που διαπράχτηκε από τον Προϊστάμενο Λογιστηρίου του εμπόρου, βρίσκει ότι μπορεί και εκείνη να έχει οικονομικό όφελος από την πράξη αυτή, και έτσι συνεργάζεται μαζί του και έκτοτε είναι και οι δύο ευτυχισμένοι.

Οι ηθοποιοί της παραπάνω θεατρικής παράστασης είναι οι εξής: τα δημόσια νοσοκομεία ως ο έμπορος, οι φαρμακοβιομηχανίες ως ο προμηθευτής, το Υπουργείο Οικονομικών ως ο Προϊστάμενος Λογιστηρίου του εμπόρου, και η Eurostat ως η Ανώτερη Ελεγκτική Αρχή.  Μερικοί αναγνώστες μπορεί να θεωρήσουν υπερβολικό το ότι κυρίως η Eurostat ενήργησε με τέτοια ραδιουργία όπως η Ανώτερη Ελεγκτική Αρχή της παραπάνω ιστορίας, όμως δυστυχώς έτσι έγινε.

Τα γεγονότα          

Τον Οκτώβριο 2009 συνέπεσαν δύο γεγονότα που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ψευδή διόγκωση των νοσοκομειακών οφειλών: η αλλαγή κυβέρνησης από τις ξαφνικές Βουλευτικές εκλογές και η αποστολή στην Eurostat των συσσωρευμένων νοσοκομειακών οφειλών 2005-2008 που εκκρεμούσαν. Είναι κοινή πρακτική το ότι οι περισσότερες νεοεκλεγείσες κυβερνήσεις ισχυρίζονται ότι κληρονόμησαν σωρεία προβλημάτων από την προηγούμενη κυβέρνηση. 

Η νοοτροπία αυτή οδηγεί την νέα ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών να αρπάξουν την παρουσιασθείσα ευκαιρία εκμεταλλευόμενοι ένα συστημικό πρόβλημα του δημόσιου τομέα, να το ονομάσουν «παραχάραξη των στοιχείων», και να μανουβράρουν, ή «αναθεωρήσουν» τις συσσωρευμένες νοσοκομειακές οφειλές ώστε να καταλήξουν σε μια παράνομη υπερεκτίμηση του δημοσίου ελλείμματος και χρέους για την περίοδο 2005-2009. 

Το σοκαριστικό είναι ότι η υπερεκτίμηση αυτή δεν ήταν το αποτέλεσμα μεταφοράς για πολιτικούς λόγους δαπανών από άλλα έτη στα έτη 2005-2009, αλλά ήταν το αποτέλεσμα επιβάρυνσης όλων των ετών της θητείας της προηγούμενης κυβέρνησης (δηλαδή της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή) με ποσά δισεκατομμυρίων ευρώ που ήταν φανταστικά, ναι φανταστικά! Και το πιο σοκαριστικό είναι ότι η Eurostat συνεργάστηκε εν γνώσει της επ’ αυτού.

Αντίθετα με άλλες χώρες που αυτές οι πρακτικές, όταν αποκαλυφθούν, τιμωρούνται, στην Ελλάδα το μανουβράρισμα των στοιχείων πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις καταλήγοντας στην οικονομική καταστροφή που βιώνουμε σήμερα. Στην περίπτωση των νοσοκομειακών οφειλών, τα δύο κύρια γεγονότα που διευκόλυναν την διαστρέβλωση των στοιχείων ήταν το συστημικό πρόβλημα της ύπαρξης απαρχαιωμένων λογιστικών συστημάτων στον δημόσιο τομέα, και οι μυστικές διαβουλεύσεις της νεοεκλεγείσας κυβέρνησης με ανώτατα στελέχη του ΔΝΤ, όπως μαθεύτηκε αργότερα, για να υπαχθεί η χώρα στο ΔΝΤ.

Όπως έχει ήδη λεχθεί από Έλληνες Οικονομικούς Στατιστικούς, κάτι δραματικά σοκαριστικό έπρεπε να συμβεί πριν το ΔΝΤ αναλάβει τον έλεγχο της χώρας. Η ιδέα μιας δημοσιονομικής κρίσης σε συνδυασμό με τα αποκαλούμενα Greek Statistics ενεφανίσθη ως η τέλεια δικαιολογία για την εισβολή του ΔΝΤ στα Ευρωπαϊκά πράγματα. Έτσι, στατιστικές πρακτικές σαν την ταχυδακτυλουργική επινόηση ψεύτικων, μη υπαρχόντων ελλειμμάτων, που είχαν εξαχθεί από τις εκκρεμούσες νοσοκομειακές οφειλές της περιόδου 2005-2208, αποδείχτηκαν ως η πιο αντιπροσωπευτική στατιστική ραδιουργία των ετών 2009 και 2010. 

 

Πληρωτέα νοσοκομείων: χρήμα που κανείς δεν πλήρωσε και κανείς δεν εισέπραξε

Στην Ελλάδα, όπως και στην υπόλοιπη ΕΕ, τα δημόσια νοσοκομεία παραδοσιακά προμηθεύονται φάρμακα και νοσοκομειακό υλικό από προμηθευτές που συνήθως πληρώνονται αργότερα από την ημερομηνία παράδοσης λόγω των χρονοβόρων διαδικασιών αξιολόγησης του νόμιμου των καταβολών από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Σχετικά με την Ελλάδα, τον Σεπτέμβριο 2009, είχε συσσωρευτεί ένας μεγάλος αριθμός μη ελεγμένων νοσοκομειακών οφειλών των ετών 2005-2008 και ταυτόχρονα η συνολική αξία αυτών των οφειλών δεν ήταν ακόμα γνωστή. Πρέπει να τονίσουμε ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει αυτά τα στατιστικά προβλήματα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ένωση Φαρμακοβιομηχανιών (EFPIA) που περιλαμβάνει πολυεθνικές όπως οι Roche και Novartis, το 2011 τα Ευρωπαϊκά κράτη χρωστούσαν 12-15 δισεκατομμύρια ευρώ στην φαρμακοβιομηχανία που αντιστοιχούσαν σε χρονικό διάστημα περισσότερων από ένα χρόνο ετών.

Στις 2 Οκτωβρίου 2009, δηλαδή πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, και μέσα στα πλαίσια των Ευρωπαϊκών διαδικασιών, η ΕΣΥΕ (Εθνική Στατιστική Τπηρεσία της Ελλάδος) που τώρα λέγεται ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή), είχε στείλει στην Eurostat τους πίνακες ελλείμματος και χρέους που περιελάμβαναν μια προσεγγιστική εκτίμηση των νοσοκομειακών οφειλών ίση με 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ που είχαν προκύψει από συνήθη έρευνα της ΕΣΥΕ. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ φούσκωσε το ποσό των 2,3 δισεκ. ευρώ στο 6,6 δισεκατ. ευρώ, όπως περιγράφεται στην Τεχνική Έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών του Φεβρουαρίου 2010, βασιζόμενη σε έρευνα του Υπουργείου επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και όχι της ΕΣΥΕ. Έτσι, η ψευδής διόγκωση αντιστοιχούσε στο εντυπωσιακό ποσό των 5,4 δισεκ. ευρώ. Επίσης, σύμφωνα με το την ίδια Τεχνική Έκθεση, από τα 6,6 δισεκ. ευρώ μόνο τα 1,2 δισεκ. ευρώ είχαν ελεγχθεί από το Ελεγκτικό Συνέδριο. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η παρανομία αυτή προσπαθήθηκε να φορτωθεί μόνο σε ένα έτος, το 2008. Τότε η Eurostat το απέρριψε αυτό γράφοντας:       

“Στην ανακοίνωση της 21 Οκτωβρίου 2009, ένα ποσό 2,5 δισεκ. ευρώ προστέθηκε στο δημόσιο έλλειμμα του 2008 επί του ποσού 2,3 δισεκ. ευρώ. Αυτό έγινε σύμφωνα με τις Ελληνικές Αρχές κάτω από εντολή που δόθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών, παρά το γεγονός ότι το πραγματικό ύψος των νοσοκομειακών οφειλών είναι ακόμα άγνωστο, ότι δεν υπήρχε δικαιολογία για την επίρριψη αυτού του ποσού στο 2008 και όχι σε προηγούμενα χρόνια επίσης, και η ΕΣΥΕ είχε εκφράσει την διαφωνία της προς το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και το Υπουργείο Οικονομικών.”

Αργότερα, τον Απρίλιο 2010, η Eurostat υπαναχώρησε στις παράνομες απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ίσως διότι οι Γραφειοκράτες της Eurostat ασχολούντο με το να βρούν τρόπους να φορτώσουν τους κυβερνητικούς λογαριασμούς με πρόσθετο παράνομο χρέος, όπως περιγράψαμε στο άρθρο μας “Οι παραβάσεις και πλημμέλειες της Eurostat γιγαντώνουν το δημόσιο χρέος της Ελλάδας” (10-16 Νοεμβρίου 2013, σελίς 3).

Η υπαναχώρηση της Eurostat τον Απρίλιο 2010 ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς ΕΣΑ95 (βλ. ESA95 παρ. 3.06, EC No. 2516/2000 άρθρο 2, Commission Reg. EC No. 995/2001) και αντίθετη με τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής, κυρίως όσον αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της αντικειμενικότητας και αξιοπιστίας των στατιστικών. Μία εντυπωσιακή παραβίαση του νόμου είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των νοσοκομειακών οφειλών ΠΟΤΕ δεν καταβλήθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση στις φαρμακευτικές εταιρείες. Δες γιατί: Ενάμισυ μήνα μετά την παράνομη διόγκωση του δημοσίου ελλείμματος, το Υπουργείο Οικονομικών συμφώνησε με τις φαρμακευτικές εταιρείες ώστε αυτές να δεχτούν ένα 30%  έκπτωση για την περίοδο 2005-2008. Αυτή η έκπτωση, που αντιστοιχούσε σε πάνω από ένα δισεκ. ευρώ, μας βαραίνει ακόμα και σήμερα (2017)

Θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή σε δύο σημεία:

(1)  Όλη αυτή η παράνομη στατιστική διαδικασία και ουσιαστική αδικία διαπράχτηκε κατά των Ελλήνων πολιτών κατ’ εξαίρεση ανάμεσα σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες.

(2)  Όλα όσα γράφουμε βασίζονται σε αποδεικτικά έγγραφα τόσο της Eurostat όσο και του Υπουργείου Οικονομικών εκείνης της εποχής.

Θα τελειώσουμε όπως τελειώσαμε και στο προηγούμενο άρθρο μας, δηλαδή με την ίδια ερώτηση: Πώς είναι δυνατόν η ΕΕ να προχωρήσει μπροστά με ένα από τα κύρια μέλη της να έχει αντιμετωπιστεί τόσο άδικα; Τα στατιστικά γεγονότα του 2009 απαιτούν μια σε βάθος ενδελεχή έρευνα και όχι παρεμβάσεις για σταμάτημα της δικαστικής διαδικασίας στην Ελλάδα όπως πράττει η Eurostat. Τα πράγματα πρέπει να τεθούν όπως έγιναν και η Ελλάδα να αποκατασταθεί. Οι Έλληνες δεν αρνούνται το χρέος, αυτό που αρνούνται είναι το ψεύτικο και εγκληματικό μέρος του χρέους.

Η εκδοτική ομάδα της εφημερίδας είναι η παρακάτω: 

Μπορεί να "θάψατε" το πόρισμα της «Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος», αλλά εμείς δεν ξεχνάμε!

Μπορεί να "θάψατε" το πόρισμα της «Επιτροπής Αλήθειας για το χρέος», αλλά εμείς δεν ξεχνάμε!

Παραποίηση του δημοσιονομικού ελλείμματος και του δημόσιου χρέους

Μετά τις βουλευτικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009[39], και πριν από το μνημόνιο του 2010, η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου αναθεώρησε προς τα πάνω, με τρόπο παράνομο, τόσο το δημοσιονομικό έλλειμμα όσο και το δημόσιο χρέος.
Υποχρεώσεις νοσοκομείων
Χρειάστηκε πολλές αναθεωρήσεις προκειμένου να εκτιναχθεί στα ύψη η εκτίμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος του 2009. Τελικά το δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε υπέρμετρα από 11,9% στην πρώτη αναθεώρηση, σε 15,8% στην τελευταία.
Ένα από τα πιο προκλητικά παραδείγματα παραποίησης του δημιοσιονομικού ελλείμματος αφορά τις υποχρεώσεις των δημόσιων νοσοκομείων.
Στην Ελλάδα, όπως και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, προμηθευτές εφοδιάζουν τα δημόσια νοσοκομεία με φαρμακευτικά προϊόντα και ιατρικό εξοπλισμό. Οι προμήθειες αυτές συνήθως αποπληρώνονται σε ημερομηνία μεταγενέστερη της ημερομηνίας παράδοσης, λόγω των απαιτούμενων από το Ελεγκτικό Συνέδριο διαδικασιών για τη θεώρηση των τιμολογίων. Εντοπίσαμε πως τον Σεπτέμβριο του 2009 συσσωρεύτηκε υπέρμετρος αριθμός μη θεωρημένων νοσοκομειακών οφειλών από τα έτη 2005-2008, με τη συνολική αξία τους να παραμένει άγνωστη. Στις 2 Οκτωβρίου 2009, στο πλαίσιο των καθιερωμένων διαδικασιών της Eurostat, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος (ΕΣΥΕ) – η οποία άλλαξε όνομα τον Μάρτιο του 2010, σε ΕΛΣΤΑΤ – έστειλε στη Eurostat τους προβλεπόμενους πίνακες κοινοποίησης χρέους και ελλείμματος. Σ’ αυτούς περιλαμβανόταν μια κατά προσέγγιση εκτίμηση των νοσοκομειακών υποχρεώσεων, ύψους 2,3 δις ευρώ, με βάση τη σχετική εκτίμηση που, όπως συνήθως, είχε διεξαχθεί από την ΕΣΥΕ. Στην κοινοποίηση όμως της 21ης Οκτωβρίου 2009, το παραπάνω ποσό είχε αυξηθεί τεχνητά κατά 2,5 δις ευρώ. Κατ’ αυτό τον τρόπο το σύνολο των υποχρεώσεων υψώθηκε στα 4,8 δις ευρώ. Οι ευρωπαϊκές αρχές αρχικά αμφισβήτησαν αυτό το νέο ποσό, δεδομένων των ασυνήθιστων περιστάσεων και των ύποπτων συνθηκών υπό τις οποίες είχε αυξηθεί.

«Στην κοινοποίηση της 21ης Οκτωβρίου του 2009, ένα ποσό ύψους 2,5 δις ευρώ προστέθηκε στο δημοσιονομικό έλλειμμα του 2008 που αρχικά είχε εκτιμηθεί σε 2,3 δις ευρώ. Σύμφωνα με τις ελληνικές αρχές, αυτό έγινε με ρητή εντολή του Υπουργείου Οικονομικών και παρά το γεγονός ότι το πραγματικό συνολικό ύψος των νοσοκομειακών υποχρεώσεων παρέμενε άγνωστο και δεν υπήρχε καμιά δικαιολογία για να καταχωρηθεί το επιπλέον ποσό αυτό μόνο στο έτος 2008 και όχι και σε προηγούμενα έτη. Επιπλέον, η ΕΣΥΕ είχε εκφράσει τη διαφωνία της για τον χειρισμό αυτού του ζητήματος στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ) όσο και στο Υπουργείο Οικονομικών. Πρέπει να θεωρηθεί πως υπήρξε λανθασμένη μεθοδολογική απόφαση του ΓΛΚ[40]».

Ωστόσο, τον Απρίλιο του 2010, με βάση την «Τεχνική έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων» (3/2/2010[41]) που κοινοποιήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση, η Eurostat όχι μόνο ενέδωσε στο αίτημα της νέας ελληνικής κυβέρνησης να συμπεριληφθεί το αμφιλεγόμενο ποσό των 2,5 δις ευρώ, αλλά επιπλέον συμπεριέλαβε στο έλλειμμα ένα νέο ποσό ύψους 1,8 δις ευρώ. Συνεπώς, το αρχικό νοσοκομειακό έλλειμμα των 2,3 δις ευρώ, που αναφερόταν στον Πίνακα Κοινοποίησης της 2 Οκτωβρίου 2009, διογκώθηκε στα 6,6 δις ευρώ, παρά το γεγονός ότι το Ελεγκτικό Συνέδριο είχε εγκρίνει μόνο 1,2 δις από τα υποτιθέμενα 6,6 δις. Τα υπόλοιπα 5,4 δις των υποθετικών και αναπόδεικτων νοσοκομειακών υποχρεώσεων εκτίναξαν στα ύψη το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009, καθώς και των προηγούμενων ετών.
Οι εν λόγω στατιστικές πρακτικές, με τις οποίες υπολογίστηκαν οι υποχρεώσεις των νοσοκομείων, παραβαίνουν σαφώς τόσο τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς ESA95 (βλ. ESA95 παρ. 3.06, ΕΚ αριθ. 2516/2000 Άρθρο 2, Κανονισμός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ΕΚ αριθ. 995/2001), όσο και τον Κώδικα Ορθής Πρακτικής του Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος (European Statistics Code of Practice), ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις αρχές της ανεξαρτησίας των στατιστικών μετρήσεων, της στατιστικής αντικειμενικότητας και της αξιοπιστίας.
Αξίζει να τονιστεί ότι ενάμιση μήνα μετά από την παράνομη αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος, το Υπουργείο Οικονομικών κάλεσε τους προμηθευτές και τους ζήτησε να δεχτούν έκπτωση ύψους 30% για τις ανεξόφλητες υποχρεώσεις της περιόδου 2005-2008. Συνεπώς, το ελληνικό κράτος ποτέ δεν αποπλήρωσε μεγάλο μέρος των υποχρεώσεων προς τους προμηθευτές φαρμακευτικών προϊόντων, ενώ η εν λόγω έκπτωση δεν περιλήφθηκε ποτέ στα επίσημα στατιστικά στοιχεία[42].
Δημόσιες επιχειρήσεις
Μία από τις πολλές περιπτώσεις παραποίησης δεδομένων αφορά 17 Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς (ΔΕΚΟ). Η ΕΛΣΤΑΤ[43] και η Eurostat, μεταφέροντας τις υποχρεώσεις των 17 ΔΕΚΟ από τον τομέα των Μη Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης το 2010, αύξησαν το δημόσιο χρέος του 2009 κατά 18,2 δις ευρώ. Η εν λόγω ομάδα επιχειρήσεων είχε όμως συμπεριληφθεί στο τομέα των Μη Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων έπειτα από επαλήθευση και έγκριση της Eurostat. Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι δεν μεσολάβησαν οποιεσδήποτε αλλαγές σ’ αυτό το ζήτημα στους μεθοδολογικούς κανονισμούς ESA95 μεταξύ 2000 και 2010.
Μάλιστα, η αναταξινόμηση πραγματοποιήθηκε χωρίς να διεξαχθούν οι απαραίτητες και προβλεπόμενες μελέτες. Έγινε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, κυριολεκτικά εν μία νυκτί και μάλιστα αφού πρώτα διαλύθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΛΣΤΑΤ. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ κατόρθωσε να επιβάλει τις εν λόγω αλλαγές χωρίς να χρειαστεί να απαντήσει στις ερωτήσεις των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. Έτσι, ο ρόλος των εθνικών εμπειρογνωμόνων αγνοήθηκε εντελώς και έγιναν τα αντίθετα από όσα προέβλεπαν οι Κανονισμοί ESA95. Συνεπώς, παραβιάστηκαν τα θεσμοθετημένα κριτήρια για την ταξινόμηση των οικονομικών μονάδων στον τομέα της Γενικής Κυβέρνησης[44].
Οι συμφωνίες ανταλλαγής (swaps) της Goldman Sachs
Άλλη μία περίπτωση αβάσιμης αύξησης του δημόσιου χρέους το 2009 σχετίζεται με τη στατιστική μεταχείριση των «συμφωνιών ανταλλαγής» που έγιναν με τη χρηματοπιστωτική εταιρεία Goldman Sachs. 

Ο επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, από μόνος του, αύξησε χάρη σ’ αυτές το δημόσιο χρέος κατά 21 δις ευρώ[45]. Το εν λόγω ποσό κατανεμήθηκε αυθαίρετα στα τέσσερα έτη της περιόδου 2006 – 2009. Έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος αυξήθηκε αναδρομικά και μάλιστα κατά παράβαση των Κανονισμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 Συνολικά υπολογίζεται ότι εξαιτίας των παραπάνω προσαρμογών, αδικαιολόγητων από τεχνική άποψη, το έλλειμμα του προϋπολογισμού του 2009 αυξήθηκε κατά 6 έως 8 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Με τον ίδιο τρόπο, ο αριθμός για το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 28 δις ευρώ συνολικά.

Θεωρούμε ότι η παραποίηση των στατιστικών στοιχείων συνδεόταν άμεσα με τη δραματοποίηση της κατάστασης του προϋπολογισμού και του δημόσιου χρέους. Αυτό έγινε ώστε η κοινή γνώμη στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και διεθνώς να πειστεί να υποστηρίξει τα λεγόμενα «μέτρα διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας το 2010, με όλους τους αυστηρούς όρους (αιρεσιμότητες) για τον πληθυσμό της χώρας. Τα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών ψήφισαν υπέρ της «διάσωσης» της Ελλάδας στηριγμένα σε παραποιημένα στατιστικά στοιχεία. H σοβαρότητα τραπεζική κρίση υποτιμήθηκε μέσω της υπερεκτίμησης των οικονομικών προβλημάτων του δημόσιου τομέα.
Όσο για τους Ευρωπαίους ηγέτες, όπως η Άγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζύ, που από πλευράς τους είχαν ήδη θέσει σε εφαρμογή ένα σχέδιο διάσωσης των ιδιωτικών τραπεζών των χωρών τους, το 2008, συμφώνησαν να ενεργοποιήσουν ένα σχέδιο λεγόμενο «βοήθειας προς την Ελλάδα» (το οποίο θα ακολουθούσαν προγράμματα του ίδιου τύπου σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ισπανία) που θα επέτρεπε την αποπληρωμή των ιδιωτικών τραπεζών των χωρών τους με δημόσιο χρήμα.

 Στη συνέχεια, η αποπληρωμή αυτής της βοήθειας προς τους τραπεζίτες θα επιβάρυνε τον ελληνικό λαό (και τους λαούς των χωρών της περιφέρειας που επρόκειτο να μπουν στο ίδιο σύστημα)[46]. Και όλο αυτό, με πρόσχημα την παροχή βοήθειας προς την Ελλάδα, στα πλαίσια της αλληλεγγύης.

 Το αφήγημα της «βοήθειας προς την Ελλάδα» είναι η πρόστυχη και ψευδεπίγραφη μεταμφίεση αυτού που ήταν, στην πραγματικότητα, η κοινωνικοποίηση των ζημιών των τραπεζών. 

Τον Ιούνιο του 2015, στην Προκαταρκτική Έκθεσή της, η Επιτροπή Αλήθειας Δημόσιου Χρέους διευκρίνισε τον μηχανισμό που τέθηκε σε εφαρμογή από το 2010